Pleegzorg maakt het verschil

In Harderwijk weet een warm gezin daar alles van. Naast hun twee kinderen zorgen zij ook voor een pleegkind. Hun verhaal delen ze graag in een open brief aan iedereen die benieuwd is hoe het is om pleegouder te zijn.

Wij stelden ons diezelfde vraag een paar jaar geleden. Of onze wereld groot genoeg was. Ons hart sterk genoeg. En of we het wel konden: zorgen voor een kind dat niet vanzelf bij ons hoorde.

Toen kwam hét telefoontje… Hij was 5 dagen oud, kwam in een rompertje met een mutsje op zijn hoofd en een lege fles. Toen zijn kleine hand om onze vinger klemde, raakte hij ons meteen met zijn stille vraag om veiligheid. De cursussen en gesprekken hadden ons voorbereid en toch hadden wij, met twee kinderen, geen idee hoe het zou zijn. We keken elkaar aan in de woonkamer, terwijl hij in onze armen lag te slapen. Wat er toen gebeurde, was bijna ongemerkt: ons gezin werd groter. Niet in spullen of ruimte, maar in gevoel.

Het leven veranderde. Onze eigen kraamverzorgster kwam de volgende dag, op ons verzoek, ons in twee uur weer volledig bijpraten over hoe het ook alweer allemaal moest met een baby. Er kwamen ook zeker spullen bij. Uit alle hoeken en gaten kwamen familie, vrienden, collega’s en kennissen met kleertjes en speelgoed. Er kwamen afspraken bij, gesprekken aan onze keukentafel met Jeugdbescherming en pleegzorgorganisatie Pactum. Beiden met hoge werkdruk maar toch altijd voor ons bereikbaar. Ook bezoeken aan zijn moeder volgden, en die eerste keren waren best wel spannend, kunnen we verklappen. Onze agenda vulde zich sneller dan we gewend waren. Soms was het intens, soms vermoeiend. Het verhaal van hem en zijn moeder raakte ons diep en maakte dat we anders naar de wereld gingen kijken.

En langzaam gebeurde het: hij veranderde van een “pleegkind” naar gewoon “kind”.
Hij hoorde bij het ochtendgerommel, bij het lachen aan tafel, bij de ruzies om de bal, bij de knuffels voor het slapengaan.

Ja, er kwamen vragen van de kinderen. Waarom zijn eerste mama nu niet voor hem kon zorgen. Wat het betekent om iemand lief te hebben, ook als je niet bij elkaar woont. Die vragen waren soms lastig, maar zo waardevol. Ze leerden ons allemaal dat families in allerlei vormen bestaan, en dat liefde niet minder wordt als het anders begint.

We werden milder, geduldiger, soms ongeduldiger en soms zwaar gefrustreerd. We leerden opnieuw wat écht belangrijk is. En we zagen hoe rijk het maakt wanneer je wat voor een ander kunt betekenen.

Er waren pittige dagen; moeilijk gedrag, frustraties over ons eigen kunnen, afspraken die niet liepen zoals we hoopten. Momenten waarop we ons machteloos voelden. Maar juist dan ontdekten we hoe sterk we als gezin waren. Hoe we met elkaar en voor elkaar bleven zorgen. Want pleegzorg doe je samen.

Nu rent hij door onze tuin, samen met zijn beste vriend, achtervolgd door zijn andere beste vriend, onze hond. Hij roept de namen van zijn zussen, die hem niet anders kennen dan als hun irritante kleine broer, maar echt stapelgek op hem zijn. Zijn enthousiasme en intense blijheid zijn onuitputtelijk en aanstekelijk. Wij kijken naar ze en weten dat zijn komst ons leven rijker heeft gemaakt, niet per se makkelijker, maar absoluut rijker!

Misschien vraag je je af of het bij jullie past. Dat deden wij ook.
En ons antwoord is: ja, het past!

Veel liefs van deze pleegouders.

Tijdens de Week van de Pleegzorg (29 oktober – 5 november) bracht wethouder Marcel Companjen een bezoek aan het gezin dat de brief schreef. Hij wilde hen persoonlijk bedanken en luisteren naar hun ervaringen.

“Pleegzorg is een daad van liefde en moed die een groot verschil maakt in het leven van een kind dat een veilige haven nodig heeft”, zegt de wethouder. “Deze gezinnen bieden stabiliteit, structuur en vooral een warm thuis. Zij zijn de stille helden van onze samenleving.”

Tijdens zijn bezoek werd die veilige haven extra duidelijk. “Een kind dat al vanaf zijn vroege babyjaren bij zijn pleegouders woont omdat het niet veilig is bij zijn biologische moeder, is zo kwetsbaar. Inmiddels is hij opgegroeid tot een gezond en gelukkig kind van 6, niet ondanks het feit dat hij pleegkind is, maar dankzij dit geweldige pleeggezin. En daar ben ik hen heel dankbaar voor."